කෞෂි දිසානායක

No Comment 21 Views

කොමලිදු දෙතොලෙ ,මල් මකරන්, පිරෙනු පෙනේ
සියුමැලි හදේ, කඳුළක් කැටි ගැසෙනු දැනේ
රන් කෙඳි ලෙසින, සුර දෑඟිළි හිසට ඇනේ
දස්කොන් එපා ! “මයෙ රජු” මට , සතුට ගෙනේ…..

 

සලෙළුන් සිතුම් නෙක, නෙක ,තාලෙට බැඳුනා
හද ශෝකයෙන්, නිලඹර කල්පෙම ගෙවුනා
” මීදුම් සිහින” එක, එක, කාලෙට මැවුනා
සඳ කත අදත්, හිනැ හී ගෙපැළට එබුනා….

 

කවි කම් පමණි, තනිකමැ ,මග හරින්නට
තනු කැඩි සිතාරෙට, බැහැ දොස් කියන්නට
කිමැ මේ පමා , තනු එක දෙක තියන්නට
පිල මත වාඩි උනෙ ” පැදුරක් ” වියන්නට…….

 

කෞෂි දිසානායක .

In : all, කවි

About the author

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked (required)