තුෂාරි ප‍්‍රියංගිකා

No Comment 28 Views

වසන්තය ඉවරයි කිව්වමත්
මල් පිපෙන මිටියාවතක
ඔබ තනියෙන්දැයි සිතමි
කවියකට කවියක් ගානෙ
උත්තර නැති කවි ලියවෙන කොට
හේමන්තයේ අග දිලිහෙන
අවසාන මල් සුවඳපොද විඳිම්

තෙතබර වෙච්චි ඇහිපියන් අග
සමනළ තටු වලින් පාට ගෙන
අඳුන් සාදා ගනිමි
වැටෙන්නේ කඳුලු නොව
එකින් එක එකතු කළ
පුංචි පුංචි හීන බැව්
ඔබට නොකියා- දෙතොලතර හිනාවක් මවමි
ඔබෙ දෑස් මඟාරින්නට
වෙන වෙනම කරුණු- ගොනු කර ගනිමි

නූපුර පවා හැඬවෙන හැන්දෑවක
අඳුරු මන්දාරම් වැහිකෝඩයෙන් තෙමෙමි
හුස්ම වැටෙන හදවතක
තෙරපෙන වැලපෙන සිතුවිල්ලක හැඩය
දෙකොපුලෙන් පිස දමමි
ඉහිරවා කොපුල් තල මත
ගැලූ සිහිලැති දියෙහි
ආදරය නම් යමක් ගැලී ගැල වී තිබිණි.

වසන්තය ඉවරයි කිව්වමත්
මල් පිපෙන මිටියාවතේ
ඔබ තනියෙන් නොවන බැව් දනිමි.

In : කවි

About the author

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked (required)